درود

اصلا ولش کن نمی خواهم مطلبی برای کسی بنویسیم این وبلاگ رادفترچه یادداشتی خواهم کرد که برایم یادآور انچه باشد که دوست دارم همواره در خاطرم بماند.

در طی روز ما مطالب خیلی زیادی را می شنویم و یا با موضوعاتی روبرو می شویم که معدودی از آنها ارزش آنرا دارند که فراموش نشوند ولی واقعا ذهن ما ادمیان چقدی می تواند ان مطالب را در خود بسپارد و فراموششان نکند من که زود همه را فراموش می کنم این وبلاگ محل مناسبی برای آنها است مگه نه؟؟..تا بعد

بدرود

درود

 مثل خیلی ها ذوق داشتن مکانی برای نوشتن مرا به ایجاد وبلاگ کشاند خوب حالا که دارم  نمیدانم از کجا باید آغاز نمایم شاید اصلا مطلبی برای نوشتن وجود نداشت  انگار من هم از آن جمله  افرادی مثل هستم که هموراه  فریاد نبود آزادی بیان سر می دهند  اما همین که فضا ایجاد می شود نمی دانند چه باید بگویند  یا بنویسند.

شاید هم کلاف سر در گم آنچه باید بازگو شود انسان راگفتن باز میدارد آنقدر نگفته داریم که نمیدانیم از کجا باید شروع کنیم و ... تا بعد ببینیم چه خواهد شد.....

بدرود